Veel mensen hebben zo’n ding staan. Handig als je een grote tuin hebt, of als je wat wil verplaatsen. Ik zou er ook heel graag een hebben, maar dan in de vorm van een persoon . Je hoort het regelmatig ‘ ja, zonder kruiwagen had ik dat nooit voor elkaar gekregen ‘.  Ik weet het, zo werkt het vaak . Heb je een menselijke kruiwagen in je familie of in je kennissenkring dan kom je al gauw een heel eind. We weten allemaal wel dat het vaak zo werkt, je krijgt iets zelf niet voor elkaar en dan ineens weet je het, een kruiwagen. Helaas, ik heb voor mijn probleem geen kruiwagens in mijn familie of kennissenkring. Ik moet het zelf doen en dat is zwaar sjouwen. Kost me meer energie en tijd dan me lief is.

Kennissen van mijn moeder hebben een kruiwagen in hun kennissenkring. Ze stonden ingeschreven voor een andere woning, en ze hadden hun zinnen gezet op een bepaalde woning in een bepaalde straat. Zo werkt dat nu eenmaal niet in de meeste gevallen en gaat het volgens datum van inschrijving, maar in hun geval wel want ze hadden een kruiwagen. Krom, maar zo werkt het wel. Mevrouw X moet met haar auto naar de jaarlijkse APK keuring maar ze ziet de bui al hangen. Ze is ervan overtuigd dat ze haar karretje aan de wilgen kan hangen want dat had de garagehouder haar al voorzichtig meegedeeld. Van het geld dat haar auto aan reparatiekosten zou gaan kosten zou mevrouw een ander autootje kunnen kopen. Dat kwam mevrouw slecht uit zo vlak voor de vakantie. Het zat haar mee, ook zij had een kruiwagen die het zo wist te versieren dat haar autootje nog een jaartje mee zou kunnen voor een veel lager bedrag dan de garagehouder haar had verteld. Twee eenvoudige maar waargebeurde voorbeelden van hoe het kan gaan als je een kruiwagen hebt.

Ik heb geen kruiwagen. Ook ga ik niet aan de grote klok hangen waarvoor ik graag even een kruiwagen zou hebben. De ervaring heeft mij geleerd dat mensen in de eerste plaats aan zichzelf denken. ‘Ik zal eens voor je informeren ‘…….ik zal eens voor je rondkijken of ik wat voor je kan doen’.  Om vervolgens nooit meer iets te horen. Want nieuwsgierig is de Nederlander, daar staan ze om bekend en dat is een waarheid als een koe. Geld wil ook nog weleens helpen,  daar hoef ik geen voorbeelden van te geven want dat weten we allemaal. Fraude en corruptie zijn een wettig betaal middel als je iets wat onmogelijk lijkt voor elkaar wilt krijgen. Ik hanteer deze manier van zaken doen niet, ten eerste ontbreekt het mij aan zwart geld, aan wit geld ook trouwens, maar ik ben er van overtuigd dat ik mijn doel vroeger of later ook wel bereik. En dat ik dan niemand dankbaar hoef te zijn voor de rest van mijn leven. Of dat ik klaar moet staan voor eventuele wederdiensten .

Ik ben gelukkig. Gelukkiger dan ik ooit geweest ben. Er is een man in mijn leven die een levenslange droom heeft waargemaakt. Een man die de donkere wolken in mijn leven heeft doen verdwijnen. Een man die oprecht en onvoorwaardelijk van mij houdt. Een man die mij geeft wat ik in dit leven het meest heb moeten ontberen…..liefde . Ik ga niet meer op zoek naar een kruiwagen, ik weet zeker dat ik er zonder ook wel kom .

Love me without fear
Trust me without questioning
Need me without demanding
Want me without restrictions
Accept me without change
Desire me without inhibitions
For a love so free....
Will never fly away.

Als ik het goed verstaan heb heet hij Fons.  Onze Fons die met twee gebroken armen  een tijdje nie kan internetten nie en nie gamen nie.  Hoe dom kan een reclame zijn. De reclame van ons aller KPN. Omdat Fons twee gebroken armen heeft , ik vraag me trouwens af hoe hij dat voor elkaar gekregen heeft, en klant is van KPN kan hij zijn internet abonnement aanpassen voor enige tijd. Fons is onhandig en heeft waarschijnlijk ook geen vrouw of vriendin die van internet gebruikt maakt, want anders kon hij zijn internetabonnement gewoon laten voor wat het is. Ach, het is maar reclame, maar toch. Dom dom dom. Ik herinner mij eind 2006. Zes weken geen internet vanwege een ' foutje ' van KPN.  Ook dom, want ik had alles zwart op wit, maar KPN was overuigd van zijn gelijk. Van het kastje naar de muur, en bijna dagelijks naar mijn dochter om de post te lezen en een klein beetje te spacen. Een heel klein beetje ja,  want ik kan niet zoveel met haar laptop. Een mooi ding, maar ik kon er niks mee. En traaaaaaaaag.........ja ook KPN .  Na veel heen en weer gebel met KPN en mijn provider Zonnet is het probleem opgelost en kreeg ik als compensatie voor het ongemak twee maanden gratis internet van KPN. Ook krom, nu ik er goed over nedenk, want ik was tenslotte ook bijna twee maanden verstoken van internet.  Ook mijn provider deed een duit in het zakje en al met al kon ik zo'n zeventig euro in mijn zak steken. Natuurlijk heb ik dat geaccepteerd, maar pas na het aanbieden van excuus en de mededeling dat het echt niet mijn schuld was maar van KPN.

Mooi, ik houd van eerlijke zaken. Natuurlijk maak ik ook fouten en doe ik domme dingen. En als verkeerd gelopen dingen mijn schuld zijn dan geef ik dat toe. En geloof me maar, ik doe wat dingen verkeerd. De stilte van mijn kant op space is daar dan ook een gevolg van. Miscommunicatie, te goed van vertrouwen zijn, te aardig zijn, het lijken ogenschijnlijk kleine dingen maar ze kunnen grote gevolgen hebben. De laatste weken ben ik letterlijk ziek van wat er allemaal mis kan gaan als je mensen te dicht bij je laat komen. Ik heb eens een log geschreven over het muurtje dat ik rondom mij heb opgetrokken, de metselende schildpad als illustratie. Op een gegeven moment had ik zoveel vertrouwen opgebouwd in mensen dat ik het muurtje wel dacht te kunnen vervangen door een glazen wand. Verkeerd gedacht Magnolia. Er zijn en blijven altijd mensen die ook geen respect hebben voor mijn glazen wand. Mensen die ongegeneerd binnengluren, zich met je doen en laten bemoeien, en nergens voor terugdeinzen. Mensen die denken te weten hoe ik moet leven en hoe ik moet omgaan met personen en zaken in mijn leven. Toch wil ik de dingen graag doen op mijn eigen manier, en dat ik daarbij fouten maak en / of verkeerde beslissingen neem is aan mij. Van vallen leer je, dat is nog altijd mijn ervaring. Een mens is nooit te oud om te leren is een bekend gezegde, en in mijn geval ook helemaal waar. Maar ik weet ook dat je niets van te voren kunt uitstippelen, soms lopen dingen anders dan ik gewild heb en daar leg ik me bij neer. Dan spijt het mij heel erg dat ik mensen heb teleurgesteld of niet aan bepaalde verwachtingen heb voldaan. Het leven is meestal niet voorspelbaar en je weet nooit hoe je een val gaat maken.  Vraag dat maar aan Fons.

We zijn een week verder, en hij maakt het goed. Mijn kater Bas. Een week geleden dacht ik hij haalt sinterklaas niet meer, want hij is tenslotte bijna eenentwintig. Rond kwart voor één 's nachts ineens volop beweging in het mandje naast mijn bureau. Ik kijk opzij en zie mijn kater vreselijk kwijlen en ongecontroleerde bewegingen maken. Hij liet zijn plas lopen en was niet aanspreekbaar. Na een paar minuten was het over. Een epilepsie aanval wist ik meteen. Dat is wel even schrikken als je dat overkomt vanuit het niets. Ook de tekenen na de aanval herkende ik. Waggelen, zoekend proberen rond te lopen, telkens door zijn pootjes zakkend. En daarna de enorme vreetpartij. Vreetpartij ja, want zoveel eet hij nog niet in twee dagen. Omdat ik zijn leeftijd in gedachten hield was ik niet echt in shock, eens komt het einde, zo nuchter ben ik wel. Na een uurtje was hij weer de oude Bas en we besloten naar bed te gaan. Sinds ik alleen ben slaapt hij iedere nacht op mijn bed. Naast mij, aan het voeteneinde, het maakt hem niet uit als hij maar in mijn buurt kan zijn. Nu kwam hij echter heel dicht tegen mij aanliggen en ik dacht er verder niet bij na. Om kwart voor zeven word ik wakker van een vies gerochel en ik dacht meteen aan een paar uurtjes terug. Maar ik was al te laat om Bas van mijn bed te lichten. Je snapt het, weer een aanval en weer hetzelfde ritueel. Gelukkig heeft mijn dochter een wasdroger en ik besloot daarvan ook maar gebruik te maken. Het was inmiddels zondag en ik wist dat de kans klein was dat mijn eigen dierenarts dienst zou hebben. Ik besloot nog even te wachten maar informeerde toch ook maar even welke dierenarts er dienst had. Toen ik de dokter aan de lijn kreeg vertelde ik mijn verhaal. Hij is nog niet zo oud zeg ik de dokter als hij vraagt naar de leeftijd van Bas. Stilte aan de andere kant. Nou mevrouw, ik ben nu tweeëntwintig jaar dierenarts en in al die jaren heb ik drie katten van boven de twintig behandeld. Een top leeftijd heeft uw kat.

We praten nog wat over Bas, en de arts meent dat ik er ernstig rekening mee moet houden dat Bas de eenentwintig net niet zal halen. Later in de middag krijgt Bas aanval drie. Ik bel weer en kan direct komen. Bas zit pienter als een kat betaamt in de auto, nieuwsgierig rondkijkend alsof hij nog nooit van huis is geweest. En toegegeven, meer dan drie verhuizingen en enkele bezoekjes aan de dierenarts heeft Bas niet meegemaakt. Ik woon zes hoog en dat verplicht Bas tot huis arrest.

Aangekomen bij de dierenarts zet ik Bas op de behandel tafel. Hmm zegt de dierenarts, eenëntwintig bijna. Als u dat niet had vetelt had ik dat nooit geloofd. Bas is niet de dikste, niet de mooiste, zeker ook niet de liefste en als de dierenarts hem wil onderzoeken gaat Bas niet accoord. Hij bijt letterlijk van zich af, zij het zonder tanden want die heeft hij geen een meer in zijn bekje blijkt na de toch gelukte controle. Weer een drie kwartier verder lopen mijn dochter en ik weer naar buiten met Bas. Een valiuminjectie en een rekening rijker gaan we naar huis. Ik moest het nog maar even aankijken want Bas kon makkelijk nog een poosje mee. De rest van de dag slaapt hij in zijn mandje naast mijn bureau, en als het weer tijd is om te gaan slapen ben ik wat voorzichtiger en bedek mijn bed. Toch moet ik de volgende ochtend weer met mijn spullen naar de overkant want Bas kreeg aanval nummer vier. Dit wilde ik niet. Niet voor Bas, maar ook niet voor mezelf. Wel eens verse kattepis geroken, en dan ook nog op je bed. No way.  Ik besloot mijn eigen dierenarts meteen maar te bellen voor een afspraak. Verder dan ' met mevrouw van.....      kwam ik niet.'  Jeetje ja, ik heb het net gehoord van mijn collega'.  Prima dacht ik, dan is dat duidelijk. Geen emotionele toestanden want dat zou net teveel geweest zijn.  ' Komt u in de loop van de morgen even langs dan heb ik voor u medicijnen klaarliggen waarmee een epilepsie aanval heel goed te voorkomen is'. Bij negen van de tien katten slaat het direct aan en kan Bas nog een poosje mee'. 

Een week verder. Twee keer daags een half pilletje, en geen aanval meer gehad. Een pilletje zo klein als het kopje van een speldenknop. Bas heeft sinterklaas gezien, en ik weet niet of hij zal meemaken dat hij de kerstman nog op zijn slee voorbij ziet rijden ........ik denk het wel. Weet je, toen ik Bas kreeg was hij in gezelschap van twee vrienden, alledrie kwamen ze uit het asiel.      Bas was de minst leuke en minst lieve van het gezelschap. Een schuwe kat die weet ik veel waar vandaan kwam. Hij zit hier naast me, niet van plan het op te geven. Niet dik, niet mooi, zeker niet altijd een lieverdje. Maar wel bijzonder...mijn eenëntwintig jarige kat Bas.

Het valt op dat ik er niet zo vaak meer ben op space. Of ik ziek ben, of er misschien andere redenen zijn.  Beiden als ik eerlijk ben.  Het gaat al langere tijd niet goed met mij. Veel pijn en veel te vaak vreselijk moe. Agelopen week had ik een controle voor mijn te hoge bloeddruk. Terwijl ik daar zat werd de dokter erbij gehaald en werd er direct een afspraak gemaakt bij de cardioloog waar ik afgelopen donderdag ben geweest. Een hartslag van 152 terwijl die rond de 80 hoort te zijn. Of ik dat vaker had en zo ja hoe lang al.

Al een hele poos heb ik hier last van, maar ik ben niet iemand die meteen in paniek raakt. Niet van een te snel kloppend hart in ieder geval, want is het ook niet zo dat er tal van redenen kunnen zijn waardoor je hart sneller gaat kloppen ? Stress, angst, boosheid, maar ook verliefd zijn kan je hartslag op een andere snelheid zetten . Vaak word ik wakker tijdens mijn slaap omdat mijn hart uit zijn normale ritme is. Zal wel stress zijn dacht ik bij mezelf, want als er iets mis is met je hart dan voel je toch pijn, voel je druk op je borst, ben je misselijk. Daar had ik geen last van, heb ik geen last van . Toch  naar de cardioloog. Er volgen nog een paar onderzoeken de komende weken, maar ik maak me nog niet echt ongerust. Gelatenheid noemt men dat.  Weet je, ik heb andere dingen aan mijn hoofd. De gezondheid van mijn schoondochter, of het nog wel goed zit met de banen van mijn twee dochters, of mijn zoon zijn baan kan behouden want er zijn negen personen de laan uit gevlogen de afgelopen maand. Mijn jongste dochter kwam gisteren met beter nieuws, per 1 december ktijgt ze de leiding over een groter filiaal, dus ook voor mij een geruststelling, ze staat niet zomaar ineens op straat.

Het voelt niet goed om niet trouw te zijn aan mijn space vrienden. Dat is niet mijn gewoonte en het doet me dan ook verdriet, maar hoe kan ik antwoorden als elk woord wat ik tik en elk plaatje wat ik plak vergezeld gaat met tranen. Tranen omdat ik te emotioneel ben, me schuldig voel, mezelf egoistisch vind, want even reageren is toch wel het minste wat ik doen kan. Maar ik kan het niet, soms een of twee berichtjes en dan is de energie weer op. Vrienden vragen mij niet mijn space te sluiten, en dat zal ik dan ook niet doen. Mijn dochter biedt aan morgen wat berichten voor mij te versturen, misschien accepteer ik haar aanbod wel, ik weet het nog niet. Morgen is nog zo ver weg.

Wat ook nog meespeelt en waar ik niet graag over praat is de verleden tijd. Toch heeft het invloed op mijn doen en laten. Zijn er dagen dat ik tijden en gebeurtenissen herbeleef, ermee worstel, en er niet mee in het reine kom. Ik moet het tijd geven en intussen toch wat proberen te maken van het leven met deze beperkingen, want zo voel ik het. Geen geforceerde opgewektheid, want ik heb bemerkt dat zoiets op den duur niet werkt.

Geniet van de dagen die je gegeven zijn ook al moet je soms door een dal. Wees blij met elke dag dat je je geliefden om je heen hebt, er mensen zijn die van je houden. Geef liefde terug want alleen de warmte van liefde is sterker dan die van de zon.